gedicht van Hans van Druten
Reeknen


geliefde is één ziel
in twee lichamen
daar past geen ander bij

in het bovenraam
kwijnen de sterren
het licht loopt
van roze tot rood

dan lees ik
wat de sterren schrijven
dan schrijf ik
wat mijn ziel gebood

tezamen liggen,
luisteren en dromen
meewiegen
met de nachtelijke bomen

geen geruis
van andere plichten
geen g'haast
op tijd terug

geliefde kan
niet verder reeknen
dan één is twee
en twee is één