gedicht van Hans van Druten
Knisperen


in haar ogen glazen mozaïeken
glinsteren en flikkeren

door de fluweelzachte stilte
spat korrelige duisternis uit elkaar

met dreigende kracht
en broze hulpeloosheid

recht op hem af, als een storm
die op een landtong beukt

ze in zijn handen uit elkaar viel
huilde hij stille tranen

lucht om haar heen
onthutsend knisperend