Intiem

op het verre veld heeft
met zijn wijde vlerken
zich de avond uitgespreid

ogen vol ruimte en rust
avondlicht om haar gelaat
iets heel g'heimzinnigs spon

de korte dag verdampte langzaam
onder de opkomende maan
het water als zilverfolie

doorsneden met rood en geel neon
het licht met haar mee ging
op hem sloeg en bloedde

z'n aarzeling, zo muzikaal
alsof hij de woorden
van fluweel maakte,
voordat hij ze liet vallen

zijn ogen rechtstreeks
de hare binnen drongen
en heel zacht de achterkant
van haar geest aanraakten

duisternis geselde het gras