gedicht van Hans van Druten
Fluweel

glimmende bladeren van populieren
verlichten, scheuren de rand
het platteland vagelijk opborrelend
't dicht gewelf van rustgevend groen

'n groenig gouden glans
die bijn' op brons lijkt
draden van licht striemen rond
gebundeld' ontlading van kracht

schimmige boomtakken
lijken grauwe duisternis t' bewegen
d' eerste tekenen van de dageraad
glijden g'ruisloos over beboste helling

gitzwarte lucht achter de bomen smeurt
kille mist die ons gezicht doet tintelen

fluweelzacht geluid knispert
tussen verdoofd van kou

kijk 'k omhoog en schouw
poort van het leven, in jou