gedicht van Hans van Druten
Kijk je aan


waar vandaan
ken ik jou
alles trilt en beeft.

voorgoed voorbij
zo vaak verleefd
nu alles van de baan

langzaam
leren lopen
aan jouw regenboog  
oog in oog

alle kleuren
langzaam verloren
gouden zomerkracht

kan niet meer;
zonder jouw blik
mijn vuur geblust

bloot gegeten
van schil ontdaan
kring om de wintermaan