gedicht van Hans van Druten
Binnenste buiten


hier ben jij een kern-reaktor
van binnen-uit straal je naar mij
met onuitputtelijke energie

je ogen komen bij mij binnen
en leggen alles plat
ben geheel machteloos op deze blik

betover je me ook nog eens
met je heerlijke huid
allover raak je mij

zuigt mijn sappen, verjongt je 'rmee
elke keer zie ik je jonger terug

straks lig je in de kinderwagen
rijd ik je door het park
terwijl diezelfde ogen mij betoveren

rijd ik geheel verdwaasd door rood licht
in een flits spatten wij uit elkaar
ons bloed vemengt zich in de lucht

met een zucht beland in hoog gras
kijken we elkaar aan
beseffen pas goed hoe het was

helaas niet meer spreken, slechts loeien
jij geeft melk, constant gespannen uiers
ik flits je vol, constant horny

onze horens gesleten tot 't bot
onze billen biefstuk
en huid als vloerkleed
van twee waanzinnig verliefden