Ontwaken    















uit mijn hart huilt de wind
met kleine klaagstem
langs de golven
siddert waar wij als vogels
zongen in ons samenzijn

wijl 't echoot in mijn bloed
kom jij als bleke schim
je mond verlangend afstekend
tegen de purpervlammen
van de dageraad

'k sta nu nog alleen aan 't strand
met jouw beeld als een schim
de dag ontwaakt om ons heen
want zonder jou altijd nacht