Diffuus    














witte stulpen, omtuind
door vochtig gebladerte
waaruit 'n lied langs zilveren snaar
weent, waarna de stilte ons omspit

schaduwen als bronnen van laving
waaieren over 't lauwe land
'n snik van lust welt uit 'r keel

de zon wat roder blozend
verkopert het licht
in liefdesmist; ons murmelen
donst van zachte weemoed