gedicht van Hans van Druten
Verrast                      


hoe groter de schilder
des te minder hij schildert
zijn ogen schetsen
wijl zijn handen schertsen

in zijn hart etsen
opkomst en verval
kleur en geur
aaien en kwetsen

de natuur komt tot leven
niet op zijn doek
loopt dwars door zijn palet

hij marionneert
een kwast
altijd verrast
Alle gedichten van Hans van Druten