gedicht van Hans van Druten

Verlieven                



't hart der rozenknop
glijdt langs fluister open

door haar wapperende haar
't sterke waaigebaar
van de wind te voelen

de zee woest watertovert
kristallen rotsen schuimbestoven
broos geluk schaduwt in spelonken

levenskracht zwelt in 'r lenden
wijl 'r krekel sjirpt
van weelderig verlangen

op 't stampend zwoegen
van volboezem branding
roos en wingerd-ranken
zich in elkaar verlieven

in brede wieken rossig goud
verdwijnt de dag langs zuchten