gedicht van Hans van Druten
Palet        













je ogen twee poortjes naar zee
vensters wijd van verlangen
op raakvlak van water en zand
trekt getij ons samen

't zand verblindend wit
de zee kleurt naar smaragd
en de lucht saffiert
stemvorkend aan je ogen

kleur trekt terug op 'n oud palet
verlangen naar rondzacht geluid
scharnierend om een oud verhaal
stil luisterend mond op mond