Opgloeien              



heb in 't vergeelde gras
de zomer oud zien worden
in avondlandse verven
'n zekere dood zien sterven

met wit gebolde lijven
de wolken traag zien drijven
en mist, al dichter en grauwer

in 't uur dat zich verdroomde
maneglans om haar lieftalligheid
onder zijden watervallen
nieuw leven zien opgloeien