gedicht van Hans van Druten
Ongeduld              












huiveringwekkend tere tinten
bij flakkerlicht in bronzen lampen
d'avond komt gekleed in dampen

golfjes schuimen van 'r ongeduld
rimpelend waterspiegelt 'r lust
wil ze de zweefvlucht wagen
geeft 'n omhelzing lucht

't weemoedig mispelrood
huiverend en levensgroot
'k steelblikkend neerbuig
over haar reikend gebaar

niets dan glanzende kracht
zwalkt van overspannen zeilen
op striemende omhelzingen