gedicht van Hans van Druten
        Broeiend                

















populierenrij met sidderend gewei
zwaar bevracht met licht
storm van gedachten
ontketent en bezweert

tussen 't coquetteren van de wolken
scheert de wiekslag van het licht
langs bezworen beloftes
en versteend geduld

in verholen zielepijn
met vlinderende vleugels
rijst zij op uit het schuim
wijl vage geluiden met rinkelruis
de laatste broeigeur sproeien