gedicht van Hans van Druten

Onaardse bloei                



't dorre blad, zo grillig en broos
valt weerloos voor je voeten
de zomer 'n herinnering
van warmt' en bloei

eikels ketsen op de pannen
spelen krijgertje op 't terras
kan je winnen én verliezen tegelijk?
gespleten takken geen houvast

bomen onbeweeglijk stil
vullen de hoeken van mijn huis
met hun stilgrille vormen
bloeien elk seizoen aparte bloemen
toch ontsnapt aan aardse wormen