gedicht van Hans van Druten

Bloedwijn                



ochtendzon slaat bloed
uit blauw
trekt kracht uit blad
stuwt zog naar druif

wijnblad doneert laatste tint
bloedt leeg
ranken verstijven houterig

rijpe druiven pronken
als volle duivenkroppen

doet de zon opnieuw zijn ronde
gemangeld, gezeefd, gegist
in houten fust gerijpt