gedicht van Hans van Druten

Zuchtje          














met donkere lippen drinkt de nacht
passiedruppels van jouw vacht

beweging is soms
niet meer dan een zucht
uit de goudkus van mijn handen
kruip jij aan, 'k streel je zacht

onder je huid smeult een vuur
duinen liggen op hun zij
met puntogen blind voor vloed
rillend op elk miniem zuchtje