gedicht van Hans van Druten

Syrië


de verwelkte  bloemen van hebzucht
zwart rond hun harten
vol onverschilligheid

volle lijven, vet geweid
op de velden van hebzucht
in hun borst had begeerte
hun hart op 't aambeeld gesmeed

blauwe rookslierten stegen als vloeken
en de dag bloedde weg
langs schedels van gebouwen
bekeken elkaar over messen van haat

zij hadden elkaars fouten nodig
zodat ze elkaar konden slachten
hun bloed als aderen van de straat
't riool zwartrood vullend