gedicht van Hans van Druten

Strippen      


de hoeken van het huis krijsen
als ramen gegeseld worden
door metalen splinters regen

klaagmuziek stijgt op
in lange akkoorden
boven ratelend geweervuur
van de regen

waarna kristalstaven zonlicht
het landschap raken,
zonsondergang van bladgoud
met inktvegen van duisternis
langzaam omhoog kruipt

't licht zit vol weeffouten
nacht stript ze stuk voor stuk