gedicht van Hans van Druten

Rivier      


zij speelt 't klaar
uit vocht en aard
tocht toon en snaart
vrouw naar man

steeds weer in vuur'ge vlam
het ultieme lied
uit volle vormen vliedt

deez rivier van vrouwelijkheid
spat schuimend op
tegen menig' hals en baard

't is eeuwig dat klokken luiden
naar dit model van leest en borst
elk levend wezen dorst