gedicht van Hans van Druten

Jouw licht      


schemerende dag vloeit van de takken
't grijze licht verdwijnt in de nacht

rest mij 't licht uit jouw ogen
stralender en stralender
onbenoembare gevoelens lossen op
je adem veegt tot niets meer weegt

dageraad moet eindeloos worstelen
om nieuwe dag met licht te vullen
wijl wereld nog hevig schemert
van dag en nacht vervuld