gedicht van Hans van Druten

Glijden        



mijn lippen nog steeds maagd
wijl in m'n hart en geest
jou heel wat afgebeest

steeds val ik in zwijm
bij de gedachte
dat ik zwijn

in mijn halfslaap
vormt jouw beeld zich
uit takken

van de liefdesboom
en ik jou zo hevig droom
dat alle vier de jaargetijden

tegelijk uit mij glijden