gedicht van Hans van Druten

Baltsbloesem              



uit zijn mond balsemfluister
op scherpe herinneringen
in de vlucht van haar verleden

als kastanjebladeren, schichtig
en overladen met wind
wiegen baltsbloesems op lucht
dwarrelt haar glimlach, zucht

'r ogen drinken hem diep in
vullen haar hart met weelde
verjagen hersenspinsels
't leven haar voortdurend teelde