gedicht van Hans van Druten
Waterlopen


het asfalt glimt als nat robbenbont
haar hele interieur fluistert zacht
als een schelp
tijd weggesneden
als druiven in 'n wijngaard

banaan-zonsondergang,
doorsneden met goud,
waterlopen springen op
onder de priemende maan

lijven waar een maan
langzaam doorheen kerft
met zijn zilveren scheermes

citroenkleurig eerste licht
en bomen als topazen vlaggen
wolken maken een soort muziek
wanneer z' over ons drijven

wijl kleine lichtpuntjes
van onze zwoegende lijven vonken