Tattoe


als de tijd terug loopt
en ik aan de hand
van mijn vader
door de polder loop

dan ligt er sneeuw
overal, begint het
te dooien, rieken
de sloten toch al
naar voorjaar

iets in mij voelt lente
hoewel mijn vader
innerlijk nog
sneeuwdondert,
ongenoegt

dat alles voelde ik
door zijn hand
net zo intens als
de band met jou

mijn hele leven
gedeeld
met superlatieven
van ongenoegen

alsof het in mijn hart
getattoeëerd