Mokkel

zand stormt tegen de wand
een berg zich daaruit wormt
naast gespleten heuvel
van duizend dromen

je neuriet dat ik kan komen
liefst blijven in jouw huid
je 'vruchten met dromen

hoewel je nooit echt leeg
telkens volgestort
je wangen bol

zoveel ontvangen
met intens verlangen
naar huid op huid

dat torenklokken beieren
van huid op ziel als luit
mogen na ons gemokkel
zij eeuwig zwijgen luid