Vlokken

zij zichzelf ziet
rondspiegelen in zijn ogen
al zijn stemmingen
onderhuidse stromen

zijn aanraking vibreert
bast nog dagen in haar na
bezorgt 'r vochte ogen
en vlokken lipsneeuw

haar 't meest ontroert
hoe hij zich in haar plaatst
zij geheel en al zichzelf beziet
maar dan een tandje anders

dit samenzijn echt liefdeleven
waaruit bloed en adem welt
in dit wondere beleven
eeuwen gemis voorbijgesneld