gedicht van Hans van Druten
Lichtgebaar  


zij kijkt mij aan met brede blik
waarin mijn horizon verzinkt

uit 't duister haar energie verzont
niets op haar alom-insluiten strandt

dat blijft zo, steeds als ik haar gewaar
haar roos mij streelt; een lichtgebaar

in alle voegen ik kraak
nooit meer ontwaak

althans, dat is mijn wens