gedicht van Hans van Druten
Zweem

















de tuin besterd met bloemen en vogels
in de middaghitte de bladeren
als gehamerd brons,

wanneer de wind ze beroert
smiespelen en sissen ze tegen elkaar

een vage, verre geur van visschotel
en een kruidig zweem van lichamen
intiem inéén

breekt de zon kokend los uit zee
wijl de hemel amber kleurt
je mij alsmaar met honing slakt