gedicht van Hans van Druten
Toppunt
















twee ogen smelten in de mijne
fluweelzacht

met zwoegende adem
vloeien monden samen
als nissen van tijd

van weerszijden beklim ik
de harde toppunten
van haar bergschaduwen

boven de lijn
waar land en lucht
elkaar ontmoeten

een vurig spoor
van gedurig gemis