gedicht van Hans van Druten
Ontvouwt


wijl zware lucht van pijnbomen
de zilte zeelucht verdringt
muziek om ons heen wervelt

brede valleien vol cipressen
boven de diepe,
kille rivierbedding

op 'n doorschijnend gewaad
dat lijkt te fluisteren als ze loopt
danst haar lange haar  

haar zachte, warme stem
als gouden honing
van een lepel druipend

in het heldere maanlicht
zilver glimmers in haar haren

de mystiek zich in ons ontvouwt
vanuit haar hemelse bloem