gedicht van Hans van Druten
Prille ochtenddauw


in 't voorgeborchte van 'n nieuwe dag
de menselijke geest 't meest ontvankelijk
voor de wetten van het heelal

bestaan er verschillende realiteiten
naast elkaar en hangt het van onze eigen keuzes
en handelingen af in welke wereld we leven

we leven in een wereld van eenheid
en we klampen ons vast
aan denken in afgescheidenheid

seksueel verlangen hoort een verlangen te zijn
van de vonk van het goddelijke in de ene
naar de vonk van de andere

om samen een hemelse eenheid
te manifesteren op aarde;

waar twee zielen elkaar echt herkennen,
zijn ze als een mens die in een vijver
zijn spiegelbeeld herkent

bloemen de prille ochtenddauw van zich schudden
en hun kelken verlangend openen naar de zon

wat je gelooft,
schept de wereld waarin je leeft