Echo woede

Ik draag de puurheid nog
steeds
aan
op
wit gekante handen van liefde.

Maar harten wankelen, als richting
koers anders wordt ingezet.

Mijn krijsend gelaat
achter spijlen
van een geheim gevangen
gaven nimmer troost.

De raakvlakken
klinken oorverdovend
als het met sleutelbossen
ijzerhard
langs mijn harnas raast.

Heeft het ooit geweten
hoe
echo-woede
klinkt?

Beangstigend
kijk ik rond.

En nog nooit
was ik zo alleen
in angst en verdriet .

Ik kijk door een leeg
sleutelgat
daar waar wonden
eenzaam
worden weg gelikt.

Duvèra Shania_roos ©