Verlies


Een moeder die haar kind verliest
Leeft altijd met de pijn
En het verlangen nog eens even
Bij haar kind te zijn

Een moeder die haar kind verliest
Leeft altijd met de vraag
Waarom o kind moest jij toen gaan
Ik had je nog zo graag !

Zo´n eind had jij toch niet verdiend
Dat kan ik niet geloven
En dat ik ´t ooit begrijpen zal
Ik kan het niet beloven

Een moeder die haar kind verliest
Is als een mooie bloem
Die opeens haar tooi verliest
Er blijft alleen nog groen

Ze is als een nieuw ontloken blad
Dat zomaar groeien gaat
Maar als de wind het waaien laat
Dan valt het zomaar af

Ze is als de grote waterdruppels
In de golven van de zee
Ze heeft geen keus kan enkel maar
Steeds met de stroming mee

Een moeder die haar kind verliest
Leeft met herinneringen
Met foto´s hangend aan de muur
Haar hart vol mooie dingen

Maar desondanks houdt ook na jaren
De pijn nog steeds zijn greep
Zij wil toch dat gevoel bewaren
`Stel dat ik jou vergeet`

Dat ik op een morgen niet meer weet
De woorden die jij zei?
Of de dingen die jij deed
Blijft dat me altijd bij?

Daarom mijn kind wil ik de pijn
Toch heel vaak om me heen
Ik voel dan dat je bij me bent
En ben niet zo alleen

Ooit komt voor mij ook het moment
Dat ik sterven zal eraan
Hoop dan dat ik jou weer zal zien
Dan laat ik  je nooit meer gaan

C.
Juli 2007