Ik ben als de zee
schommel
tussen eb en vloed.
Bij eb kun je
m'n wrakhout vinden,
als vloed stort ik
mijn zilte tranen in de zee
gehuild
in de nacht
die overliep van onmacht.
Moe van de
verbale agressie
die ik verstouwen moet.
Lopend langs de kust
zocht ik even rust.
Bewust
van mijn kwetsbaarheid
en biddend om moed
wachtte ik
op de nieuwe vloed
die mij met orkaankracht
terugwierp
in de dagelijkse
realiteit...
Mijn opdracht
gedompeld
in machteloosheid.
Anneke