aura

zeef het ogenblik
door de mazen van menszijn
heen gaat het tijdelijke

stil zingt de golf
hoog zakt de zon
van ego naar schaduw

nu even wenden
in gouden aura
en stil staat
de gaaf bewaarde kern

richt uw aandacht
één voor één
verdwijnen de ruwe
vastklevende grofheden
u gaarne verlossend
van zekerheden
die u als ballast
mee mocht dragen

óh zo lang
is één pas


6-12-'81 hans van druten