gevangen in je gedachten

waaruit geen
onsnappen meer
mogelijk is
kijk je me aan
we malen samen
al de hele avond
over hoe het nou
zo kon gaan
zuchtend over
hoe het anders moet
we komen er niet uit
laten we maar gewoon
gaan slapen
dat is het beste medicijn
misschien komt morgen
het antwoord
over hoe het
moet zijn

als morgen komt

als morgen komt
jij de laatste keer
de deur uitgaat
om niet meer terug
te komen
omdat het echt
niet langer gaat
zal ik doen alsof
het niet zo is
zo beperk ik de tijd
van het gemis

ik ben niet stil ik huil van binnen

nee ik ben niet stil
ik zit alleen
even van binnen
te huilen
om het leed
wat ik lees
de verhalen
van de kinderen
die elke dag
weer moeten overleven
ik ben niet stil
ik huil alleen
maar om ze
heel diep
van binnen

uit het verleden kwam je terug

we waren te jong
de liefde die we
dachten te hebben gevonden
die alles overwinnen zou
heeft het niet gehaald
we braken op
aan het eind
jaren later
de bel die gaat
jij die ineens
voor mijn deur staat
me vraagt of ik
bij je wil zijn
je kan niet wennen
aan het niet meer
bij me zijn
het verleden
ontwaakte zijn
liefdesvlam
na jaren zoeken
ben ik nu zo blij
dat jij terug kwam

de waterval

met emmer
met sop
met zeem
met ragebol
stond ze al klaar
haar schort
van het niet
te vernielen
nylon
in hard roze
had ze al
aangedaan
de ramen zou
ze eens laten glimmen
zodat ze vol trots
aan de buurt
kon laten zien
dat ze echt wel
proper was
begonnen eerst
water
toen de sop
toen de zeem
uiteindelijk gooien met
een pannetje water
zodat alles extra blinken deed
bij het bukken
had ze het even niet door
dat de ze de controle
over haar blaas verloor
met een natte broek
haar ramen schoon
stond ze te stralen
want ze had
naar haar idee
iets heel
bijzonders vertoont

ach ik mis gewoon dat eitje

niet het
maken van het ontbijt
dat ik elke ochtend
nog steeds trouw doe
het smeren van het brood
het klaarmaken van het fruit
de koffie vers gezet
alles is compleet
het is alleen
af en toe
dat koken van het ei
ik mis gewoon
dat eitje
voor jou
erbij

het mooiste kado

terwijl
ze druk bezig is
met het voorbereiden
van haar dagelijkse
avond maal
gaat de telefoon
haar zoon wil haar
iets vertellen
vraagt haar
om even zitten te gaan
jarenlang heeft
ze er alleen voor gestaan
haar man
te vroeg overleden
heeft ze nooit
vervangen door een
andere man
haar zoon vertelt het
met een zachte stem
dat ze oma gaat worden
even zit ze stil
huilt in stilte haar
traan
zegt in stilte
tegen haar overleden man
"ik geloof dat ik
het nog zo slecht
niet heb gedaan"

Terug naar
Gedichtenindex E-en-G

niets meer, nu de luiken dicht zijn

nee niets meer
de luikjes
van mijn hart
zijn inmiddels
gaan sluiten
er is niets meer
dat ik verwacht
even in de schemering
van het gevoel
dat ik dacht
dat jij het was
niets meer voelen
niets meer doen
gewoon de tijd
zijn helende werk
maar laten doen
niets meer
wat ertussen ons
kan zijn
de luikjes van mijn hart
zorgen ervoor
dat je uit mijn leven
verdwijnt

vuurpijlen in de nacht

stil
de sterren stralen
zonder dat ze
nog iets zeggen
zonder dat
ze ons laten verdwalen
stil kijken
naar de hemel
waar ineens
meer licht is
dan we zijn gewend
de vuurpijlen
die ontvlammen
die ons dichter
bij de verloren
mensen
brengt.

26-12-2003