Vergeten
Onrustig zat ze aan tafel
haar handen plukkend aan een rafel,
keek ze voortdurend op de klok
die steeds haar blikken trok.
Ze wist het niet meer..
wat was het ook al weer!
Wat ben ik vergeten..
heb ik al gegeten?
Flarden uit een verleden
brengt moeder terug in 't heden.
Dat.. was het dus..
en geeft haar moeder een kus.
Mama komt me halen
tijd om naar huis te gaan
Nu kan ik niet verdwalen..
glimlacht ze voldaan.
Ze loopt heel tevree
met de vrouw in 't wit mee
en babbelt tegen haar,
woorden.. zo breekbaar.
Flarden zweven
ze herleeft haar leven
tot het beeld verdwijnt
en de waarheid verschijnt.
Wil Becker
3 augustus 2003
