De vrouw van het verdriet

Ze is de vrouw van het verdriet
een jarenlange opstapeling
van niet geheelde wonden
ze lijkt zo moedig in haar dragen
steeds weer sterk zijn
want op haar wordt gebouwd
mensentaal spreekt zijn bewondering
maar echt begrijpen doen ze niet

wie voelt hoe last zo op de schouders weegt
het hoofd met moeite nog rechtop blijft staan
het knagen van de hartenpijn
als het schuldgevoel de kop opsteekt
de vraag die steeds het spookbeeld blijft
hoe de spiegel van de toekomst kleurt

wie denkt dat ze niet kan huilen
heeft de stille tranen niet geteld
al de nachten van niet slapen
de pieker die haar radbraakt van de angst
soms lijkt het of ze zit te dromen
het is onzekerheid die haar dan kwelt

ze is de vrouw van het verdriet
de wonder klinkt uit menigeen
ze voelen niet hoe ze bijna breekt
na zo veel opgekropte pijn

Cuypers Mich