Uren van november
het kind telt de uren van november
nu tijd met de verveling spreekt en
vriendelijkheid zijn glans heeft verloren
de klok tikt de seconden weg
als zwarte strepen van zijn gekraakt leven
geen open poort die zijn armen spreidt
en hem laat eten van geborgenheid
uitzichtloos snijdt brokken uit
zijn voorzichtig opgebouwd zelfvertrouwen
om de stilte te breken hoest hij rauwe klanken op
als een vogel gevallen uit het zo vertrouwde nest
knaagt hij aan zijn vleugels van de pijn
Cuypers Mich
